Koskoca bir buz kütlesinin içinde sıkışıp kalmış gibiyim
Bir zamanlar avuçlarının içinde okşadığın ellerim üşüyor,
Sımsıkı sarmalayıp göğsüne yasladığın sırtım üşüyor,
Ördüğün çoraplar söküldü ayağım üşüyor, Bakışlarınla ısınan yüreğim üşüyor be anne... Hani nerde sevgi dolu öpücüklerin?
Tüm bedenimi yumuşacık bir battaniye gibi saran kolların nerde?
Peki ya mütemadiyen beni zırh gibi koruyan duaların?
Neredesin be anne?
Çok üşüyorum neredesin?
Meğer güneş değilmiş içimizi ısıtan.
Senin varlığın, sesin, nefesin, herşeyinmiş. Kara kışlarda kaldık sen gidince.
Buz kütlesini eritmeye hayalin bile yeterken, Gün be gün önce görüntün,sonra kulaklarımda çınlayan sesin soldu
En sonunda da seninle ilgili anılarım dondu be anne...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder